Wonen als bron om nét iets verder te komen
Het was de week van Schiemond, een voormalige no go area, waar we zelfs een particuliere bewakingsdienst hadden ingehuurd. Maandagochtend begonnen bij Henk Koedood, directeur van brede basisschool De Boog, om mee te denken over de schoolverpleegkundige. Die zorgt voor adviezen bij de schoolkinderen thuis die de fitheid en daarmee de leerprestaties bevorderen. Hoorde ook dat de school dat weekeinde de landelijke onderscheiding had gekregen voor de school met de beste ouderbetrokkenheid. Woensdag was ik bij de maandelijkse lunchconferentie waaraan zo ongeveer iedereen die actief is in Schiemond deelneemt. Gymleraar Jeroen de Wit vertelde er over het succes van de schoolsportvereniging die enkele jaren terug met onze steun is gestart. Na de kinderen melden zich inmiddels ook ouders aan om in de gymzaal, thuis in de wijk, lekker te sporten. Donderdag bracht prinses Máxima een bezoek aan de wijk. En vrijdag in Amsterdam bij de Buurtalliantie samen met de buurtouders Max Brouwer en Rinus Donker verteld over hun onmisbare inzet voor de buurt. Al jaren lopen zij in de avonden en soms ’s ochtends vroeg door de straten, spreken jeugd aan en dragen verdwaalde daklozen over aan het Leger des Heils.
De vooruitgang in Schiemond gaat gestaag, maar we zijn er nog lang niet. Als een bewoonster tijdens de lunch - na de al jarenlange strijd om normaal woonplezier te kunnen bieden - vertelt over het plassen in de lift en de troep die bij de bergingen wordt achtergelaten, dan weet je weer hoe taai dit werk is. Dat bleek ook dinsdagochtend op bezoek bij mevrouw Arends. Ruim 50 jaar had ze in Spijkenisse in een eengezinswoning gewoond, tuintje voor, tuintje achter. Kort geleden is ze verhuisd naar de Zomertuinen, mooie woning, ruim balkon en veel voorzieningen in de buurt. Een aardige vrouw ook vol lof over hoe wij haar bij de verhuizing hebben geholpen, maar… blijkt ze in haar oude huis toch echt hinderlijke overlast van de buren gehad te hebben. In de woonwinkel het dossier nagegaan en blijkt de buurman wel aangesproken te zijn door onze mensen in de wijk. Echt vreselijk was het niet, het is ook gestopt, maar het bieden van woonplezier vraagt voortdurend zorg. In het AD van zaterdag een uitgebreid artikel over hoe we de leefstijl van bewoners een rol laten spelen in de woningbemiddeling om zo te bereiken dat buren zich minder aan elkaar storen.
Om de reputatie van Woonbron te herstellen doe ik net wat meer lezingen dan normaal. Zo was er dinsdag het jaarcongres van het Instituut Nederlandse Kwaliteit. Heb er verteld over de herstructurering in Hoogvliet, wat niet één grote operatie is, maar 5.000 mensen die uiteindelijk verhuizen naar een andere woning en hier ook een sterkere positie in de samenleving aan moeten overhouden. En hoe soms ook de vaklieden van onze onderhoudsdienst bij het uitvoeren van reparaties merken dat de huurder hulp nodig heeft en dit via onze woonwinkel ook gerealiseerd krijgen. Zo komt de droom van onze organisatie al dichterbij, om de ‘heartbeat of the neighbourhood’ te zijn. Deze mooie missie komt van Reinier Erasmus die zijn werk in Johannesburg deze slogan heeft meegegeven. Ik denk dat corporaties niet terug moeten naar de kerntaak, maar dat ze hier nog veel beter in moeten worden. In ieder geval kregen we er donderdag weer een mooie onderscheiding voor: een klein zilveren woonladdertje als 2e plaats in het bieden van begeleid wonen voor wie het op eigen kracht niet redt. Het kleinood werd in ontvangst genomen door Hester Verbeek, met Marten Treffers de drijvende krachten achter de Nieuwe Nachtegaal. Dit voormalige verzorgingshuis wordt opgeknapt door leerling bouwvakkers, er wonen al enkele bewonersgroepen in die zorg nodig hebben. En het wordt tegelijk een buurtcentrum!
29 november 2009