Wonen als bron om nét iets verder te komen
Een informeel topoverleg woensdagavond in Den Haag over de toekomst van de volkshuisvesting en van de wooncorporaties. Het decor wordt gevormd door vragen over geld (de bezuinigingen vanwege de economische crisis), macht (krijgt de overheid de zeggenschap terug over corporaties) en dogma’s (zijn corporaties er alleen voor de klassieke taak van verhuren of helpen ze ook buurten en mensen sterker te maken). Te weinig gaat het naar mijn smaak over de werkelijke toekomst: hoe organiseren we in de komende jaren een geweldige overgang van de sociale huursector naar eigen woningbezit, en hoe worden de corporaties the heartbeat of the neighbourhood. Een voorbeeld daarvan: in Spijkenisse woont een oude man nog zelfstandig in de wijk. Toen hij deze zomer uit het ziekenhuis werd ontslagen, was hij nog niet in staat zichzelf te redden. Onze buurtbeheerder Bas Kranendonk regelde vervoer, dat zijn koelkast weer gevuld was, dat de thuiszorg langs kwam. Diezelfde corporatieman hield een oogje in het zeil, en moest onlangs het initiatief nemen voor heropname in het ziekenhuis, en ook het regelen van bewindvoering door de rechter is vanuit de corporatie geregeld. Je kunt je wenkbrauwen fronsen dat andere instanties dit niet oppakken, maar het leven gaat door en de werkelijke woonsituatie moet wel gered worden. Corporaties zijn daar meer aanwezig dan wie ook. Voor mij is Bas een held, de hartslag van de buurt.
Dinsdagavond was er met wethouder Jan Willem Mijnans een avond georganiseerd voor de bewoners van de wijk Snoekenveen in Spijkenisse. Veel onvrede van de aanwezige bewoners die er meestal al zo’n 35 jaar wonen. De straat, stoep en buitenboel moeten beter, en de nieuwe bewoners van de buurt zorgen voor achteruitgang. De buitenboel pakt de gemeente aan. En voor kwetsbare delen van Snoekenveen hebben we al strenge selectie van nieuwe bewoners, het zogenaamde lokaal maatwerk – met instemming van gemeente en bewonersorganisaties. Dinsdagmiddag was ik bij Bas, in het Poorthuis, zijn uitvalsbasis midden in de wijk. Met sociaal beheerder Annet Wuister had hij er een bijeenkomst met vijf buren uit de wijk. De corporatie komt makkelijk binnen bij hen, achter de voordeur. Het contact begint rond het beheer van de tuinen, die de bewoners zelf gaan opknappen terwijl wij de schutting vernieuwen en de gemeente de bestrating ophaalt. Het huurcontract krijgt ook de toevoeging dat dit op orde moet blijven! Maar tevens wordt naar hun betalingsachterstanden gekeken en wordt er verbinding gelegd met jeugdzorg en het lokale zorgnetwerk. Een totale check-up. Imponerend is het dat in deze situatie ook nog ruimte wordt gevonden tot zelf meer ondernemen: actieve inzet met het cultureel werk om iets te gaan organiseren voor de jeugd. Wonen als bron om net iets verder te komen!
Woensdag kopte de Volkskrant dat corporaties te veel goedkope huurwoningen slopen en Woonbron stond in de top 3. In een veel te snelle reactie werd gevreesd voor sloopnomaden en René van Genugten van de Woonbond wilde al weer landelijke regels. Kon ’s middags op de radio bij Villa VPRO uitleggen dat wij vooral slopen in de wijken Wielwijk en Hoogvliet en dat dit juist mede op bewonersinitiatief zo loopt. We doen dit voor en met bewoners die ook het recht hebben gekregen in de wijk te blijven wonen. Dít stormpje in een glas water ging weer snel liggen; nu die Haagse wedijver nog!
6 december 2009