Wonen als bron om nét iets verder te komen

Taai zijn en volhouden, een marathon lopen lijkt er niets bij, niet opgeven, tegenwind trotseren. Het lijkt soms ondankbaar hoe er op Heijplaat en Hoogvliet gereageerd wordt, maar het blijft bewijzen dat dat de enige maat is hoe individuele bewoners hun woonsituatie beleven en verder kunnen komen. Het havendorp Heijplaat was ooit opgegeven, en toen niemand tien jaar geleden nog perspectief zag zijn we toch enorm gaan investeren. Het historische tuindorp is gerenoveerd, aan de Rondolaan staat nieuwbouw, de Heijse Blik wordt opgeleverd, de uitbreiding van de Wijde Blik gaat van start, de Heijsehaven hoort weer bij het dorp en heeft watertaxi, de RDM Campus zorgt voor nieuwe pioniers en met alle partijen lijkt een nieuw voorzieningencluster eindelijk van de grond te komen. Het protest van enkele bewoners (met enorm veel media aandacht) dat wij al ons geld in De Rotterdam stoppen en Heijplaat verwaarlozen slaat dan ook nergens op. Maar zorgelijk is wel de woonsituatie van de laatste bewoners in het te slopen deel dat grotendeels leeg staat. Dát is een gevoelig en terecht punt.

Net zo in Hoogvliet. Woensdagavond werd door projectmanager Eric Geraets gepresenteerd hoe het oordeel van bewoners gedurende de afgelopen jaren is verbeterd, in werkelijk álle buurten. De herstructurering van Hoogvliet is onmiskenbaar succesvol. Er zijn al honderden miljoenen in geïnvesteerd, het perspectief en de leefsituatie van bewoners is bewijsbaar verbeterd. Juist omdat we bewoners hier het recht hebben gegeven in Hoogvliet te blijven wonen en zelf van deze inspanning te profiteren, duurt de ontruiming van sloopblokken soms wat langer, in ieder geval langer dan de nieuwe buren in de nieuwbouw willen. Ook hier is het onterecht als ze dit op De Rotterdam schuiven – zo denken velen dat Woonbron een gemakkelijke prooi is. Maar bewoners hadden dinsdagavond op een bewonersavond wel degelijk gelijk toen ze van ons meer zorgvuldigheid in het beheer, een beter verhaal bij tijdelijke bewoning, en meer zorg, liefde en aandacht vroegen. Bijzonder verhaal over een man die voor mantelzorg medebewoner bij zijn moeder werd. Na haar overlijden was er van ons te weinig compassie in de termijn die hij had om de situatie af te wikkelen. Juist in zulke situaties telt alleen de maat hoe je zelf bejegend zou willen worden.

Maandag met de Delftse wethouder Dick Rensen aan tafel gezeten over de Gilliswijk. Hij kent de wijk op z’n duimpje, ik kom er ook regelmatig. Boeiend gesprek over alle extra’s in het beheer, onderwijs en welzijn, de vraag wie er nu wonen, en of meer eigenaarschap via Te Woon met Verenigingen van Eigenaren gaat helpen, en of er meer nodig is. Dinsdag bij burgemeester Ahmed Aboutaleb op de koffie in een beschouwing op het Rotterdamse stadsbestuur van ná de verkiezingen. Hoop dat jeugd en onderwijs daarin leidend worden, en basisscholen worden uitgebouwd tot centra van zorgzaamheid, perspectief voor moeders, talentontwikkeling bij kinderen en activiteiten voor de buurt.

Donderdag met Aedes-voorzitter Marc Calon alle spanning rond wooncorporaties besproken. Zou mooi zijn als de volgende minister van wonen vooral een Te Woon-wet maakt, die helpt de huursector in twintig jaar half zo groot te maken door keuzevrijheid naar eigen woningbezit te bieden. Voor veel buurten en bewoners zou dit geweldig zijn, er komt heel veel geld vrij, en ruimte voor corporaties om allianties te maken van zorg, ondersteuning en begeleid wonen. Corporaties kunnen zo een zegen blijven voor maatschappelijke kracht. Maar voorlopig lijkt het er meer op dat in de strijd om geld en macht met het badwater ook het kind wordt weggegooid. Dat Eberhard van der Laan door de vroegtijdige val van het kabinet niet de tijd heeft om een goed lange termijn perspectief voor corporaties te organiseren, zou de sector wel eens pijnlijk kunnen opbreken.