Wonen als bron om nét iets verder te komen

De hele week na Pasen op de voet gevolgd door Alje Bosma, die werkt aan een boek over leiderschap en inspiratie. Het weblog over mijn week is deze week van zijn hand:

Weena. Vertrouwd terrein. Vijfentwintig jaar geleden begon hier mijn loopbaan. Ik ben een beetje vroeg voor mijn afspraak met Martien op het Weena. Ik neem plaats aan de leestafel. Een prachtige foto van De Rotterdam. Is indirect de aanleiding waarom ik graag met Martien in gesprek wil. Ik zag hem bij een uitzending van Pauw en Witteman en was onder de indruk van de ontspannen manier waarop hij overeind bleef in de storm. Wie is deze man? Martien haalt mij op. Een opgeruimd bureau. Een bordje met een dankwoord van bewoners van Heijplaat. Met zijn secretaresse Susanne neemt hij zoals iedere week de agenda door.

Het eerste gesprek is met Jona Specker, een medewerker van Pieter Winsemius. Zij is op zoek naar succesvolle voorbeelden van buurten, wijken, projecten waar mensen elkaar weten te vinden. Waar gemeenschappelijkheid gevonden wordt. Wie zijn nou de mensen die hier wonen? Wandelen en mensen aanspreken. Brugwachters, bouwen aan vertrouwen. Vragen, geen antwoorden geven. Mensen uitnodigen en hen vragen naar hun ideeën, hun dromen. Geloven in de kracht van bewoners maar ze niet overhaasten. Over het belang van het leren spreken van de taal van de buurt. Geloven in het vermogen van de mensen. Aanvoelen wanneer je overbodig bent, wanneer mensen het zelf kunnen. En vooral blijven houden van zo’n wijk. Prachtig voorbeeld over Bob Broos. Een AOW’er die eerst op zolder bezig was met zijn computer. Oprichter van een computervereniging die al drie keer moest verhuizen omdat het pand te klein was geworden. Mailen met Bill Gates en licenties losgekregen. 200 leden uit de buurt die elkaar op een compleet nieuwe manier leren kennen. Opbouwwerk Nieuwe stijl.

’s Middags telefonisch afscheid genomen van Annie Ras, voorzitter van de bewonersraden in Hoogvliet. Jarenlang sprong ze in de bres voor Hoogvliet. Een groot hart voor mensen. Altijd op zoek naar het verhaal achter het verhaal. Verbindend. Breekbaar maar o, zo strijdbaar. Als dank voor haar geweldige inzet werd ze geëerd met een trofee. De Annie Ras Trofee die voortaan iedere twee jaar wordt uitgereikt aan iemand met bijzondere verdiensten voor de buurt of wijk. De volgende morgen belt ze dat ze er nauwelijks heeft van heeft kunnen slapen.
Woensdagavond naar de jaarvergadering van de bewonerscommissie IJsselmonde. Over probleemsituaties. Een vrouw met ernstige psychiatrische stoornissen zorgde voor veel overlast. Wie neemt welke verantwoordelijkheid? Wat mag je van elkaar verwachten? Daarna in een andere zaal de klachten en wensen van bewoners aangehoord. Incasseren. In gesprek met bewoners die zich aanvankelijk in de steek gelaten voelden door Woonbron. Martien en manager Stad André Rouwers geven aan dat de buurt in drie etappes zal worden aangepakt. Licht cynisch gaan de bewoners naar huis. Eerst zien, dan geloven.

De volgende ochtend een themabijeenkomst over de Zuidvleugel. Een overvolle zaal met vestigingsmanagers, beleidsadviseurs. Een energieke bijeenkomst. Professioneel en ontspannen. Een sfeer die ik weinig tegenkom. Vrijheid met verbondenheid. Hier wordt echt gedeeld en geleerd. Ik raak steeds dieper onder de indruk. ’s Middags een bijeenkomst van Pluk Ideas. Hier worden complexe maatschappelijke vraagstukken ingebracht en besproken. Een bijzondere middag met bijzondere mensen. De meeste indruk op mij maakte Herman Wijffels. Hij gebruikt weinig woorden en iedere zin is een vraag. Wat is de kern van uw organisatie? Vrijdag naar Zevenkamp. Ontmoeting met manager Klant Jan van der Donk. Gedreven, bedreven, betrokken. Kort gesproken over een high tea voor klanten uit Ommoord die al 40 jaar in de wijk wonen. Een langer gesprek over integratie van ex-gedetineerden in de wijk. Jan onderzoekt samen met een paar medewerkers welke criteria je moet hanteren om maatwerk te verrichten. Garanties naar de buurt maar ook kijken naar mogelijkheden om maatjes te koppelen of trainingen aan te bieden. Martien vraagt Jan om drie zaken te benoemen die in zijn context vragen om aanpassing of verandering. Een belangrijke is het soms gapende gat in de prijzen tussen particuliere verkopers en de prijzen die Woonbron vraagt voor haar koopwoningen. Later zagen we daar een stevig voorbeeld van in de Grasbuurt. Een particuliere woning die voor meer dan twee ton te koop staat tegen een Woonbron woning die (met korting) voor 129 duizend wordt aangeboden. We komen in de wijk complexbeheerder Huib van der Wijde tegen. No nonsense. Doortastend. Stevige handdruk en vriendelijk. Het prototype van een complexbeheerder.

Hierna naar IJsselmonde. Overleg met vestigingsdirecteur Ans Theissen. We worden bijzonder vriendelijk ontvangen door Hatice die sinds een maand in dienst is van Woonbron. Ze vertelt het verhaal over een verdrietige oudere mevrouw die moest verhuizen. “Zulke huurders hebben we ook nog.” We! Met Ans gesproken over de meerwaarde van Woonbron om ook voor zonderlinge mensen perspectief te bieden. “Wij zijn geen anonieme ambtenaren.” Als we afscheid nemen van Ans, zien we dat Hatice nog even in gesprek is met een klant. We wachten tot ze klaar is. “Jullie hebben op mij gewacht. Wat lief.” Haar wens is om een cursus te doen. Gaat dat met Ans bespreken en laat Martien weten of dat gelukt is. Ze heeft zijn nummer. ’s Middags naar De Rotterdam. Martien heeft een gesprek met Marco Pastors en ik zit in een heerlijk voorjaarszonnetje op een van de achterdekken. Uitkijkend over de havens. Geen straf dit bezoek. Vervolgens een gesprek over de mogelijkheden om jongeren met minikrediet eigenaar te laten worden van zo’n Tuk Tuk en bezoekers te vervoeren tussen Rijnhaven en het schip.

Mijn week zit er op. Toen ik vroeger werkte, met wat toen nog randgroepjongeren heetten, dacht ik dat deze normaal waren. Tot ik in contact kwam met kinderen die niet echt veel deuken hadden opgelopen. Zo’n gevoel heb ik ook na deze week. Ik loop veel mee in organisaties die in de kramp van controle zitten. Waar mensen bang zijn hun hoofd boven het maaiveld te steken. Waar geen risico’s genomen worden. Waar verantwoordelijkheid ontlopen wordt. Woonbron is anders.

11 april 2010